خرید بک لینک

کمی آنطرف تر، یک جوان، فایلی صوتی یا تصویری را در گوشی اش باز می کند. صدایِ گوشی، بسیار بلند است و تا او آن را کنترل کند، چند کلمه ای از آن را ناخواسته می شنوم. 

"ساده ترین راه برای بیرون آمدن از حس ناامیدی، ارتباط با آدم های فرکانس بالا است..." 
احساس می کنم این چند کلمه، روزی ام شده؛ چون واقعا باعث شده این روزها بیشتر به خودم فکر کنم. به این که چه قدر شبیه این دسته از آدم ها هستم؟! آیا دیگران هنگام ارتباط با من حالشان بهتر می شود یا اگر بد هست بدتر هم می شود؟ اصلا وقتی با دیگران هستم چقدر حواسم هست تا حرف هایی را که می زنم، مدیریت کنم؟ چیزی نگویم که در آن ها احساس یاس و ناامیدی ایجاد شود! چقدر حواسم هست که بار انتقادهای شخصی ام از هر کاری یا چیزی را روی روح و روانِ دیگران تخلیه نکنم؟! واقعا ناراحتی من از این که در خیابان، فلان راننده درست رانندگی نمی کند، فلان کاسب جنسش را گرانتر به من داده، حقوقم از همکارم کمتر است، پیش بینی هواشناسی درست از آب درنیامده و خیلی چیزهای دیگر، به دیگران چه ارتباطی دارد؟ چرا باید حال دیگران را به خاطرش خراب کنم؟ 
من باید سفیر آرامش باشم. پس به دیگران، خبر بد هم ندهم! یا حتی خبری که بد نیست؛ اما ذهنشان را بی جهت درگیر می کند یا وسوسه شان می کند آن را به دیگران هم انتقال دهند. و گاهی انتقال همین خبرهای وسوسه انگیز، منشاء راه افتادن غیبت در خانواده ها هم می شود. شاید دیگران چند دقیقه بعد، این خبر را جایی دیگر بشنوند؛ اشکال ندارد ولی اگر گفتنش ضرورتی ندارد من نباشم که این خبر را می دهم! وجودم سرشار از انرژی برای دیگران باشد نه منشاء ناامیدی و اضطراب و درگیری های ذهنی و حرف و حدیث! این روزها به همه ی این ها و خیلی چیزهای دیگر می اندیشم! اما به راستی مدیریتِ کلام، هنر بزرگی است! نه فقط کلام خودمان؛ گاهی لازم است در یک جمع خانوادگی و دوستانه، اگر می بینیم حرف ها دارد غمگینی و ناامیدی و اضطراب ایجاد می کند، جریان آن را تغییر بدهیم! و چقدر لذت بخش است وقتی از روی آگاهی این کارها را انجام می دهیم و موفقیتی به دست می آوریم. واقعا درست است. بعضی آدم ها، در خوب کردن حال دیگران متخصص هستند؛ ولی چرا ما این تخصص را نداشته باشیم؟
ادامه دارد..

https://t.me/labkhandekhoda370

برچسب: نویسنده: هستی نوروزی تاريخ: شنبه 16 بهمن 1400 ساعت: 14:59

صفحه بندی