آآآآآدت

سلاااااام؛

مي گم فکر کنم اينجور سلام کردن ديگه برام عادت شده. يه جورايي دوستش دارم. حس خوبي داره. حتي

شماهام بهش عادت کردين و خودتون خبر ندارين. آخه آدم به خيلي چيزا عادت مي کنه بدون اين که حواسش

بهشون باشه. دقت کردين چي شد؟ آدم به خيلي چيزا عادت مي کنه، بدون اين که حواسش بهشون باشه!!!

عجب نکته اي!

مي دونين چرا؟ چون اگه اينجور باشه، خب! ممکنه آدم خيلي عادت هاي نامناسبي داشته باشه و حواسش

بهشون نباشه. و اين تو زندگي، خيلي مهمه! مي گم حالا که اينطوره مي خواين امروز همين نکته رو دنبال کنيم

ببينيم تا کجاها مي ره؟... اوکي؟... باشه! پس شروع مي کنيم.

مي دونين؟ راستش من خوب که دارم فکر مي کنم مي بينم با اين ويژگي آدميزاد، ممکنه خيلي عادت هاي

نامناسب تو وجود هر کدوممون باشه و خودمون هم ازش خبر نداشته باشيم. و بيشتر که فکر مي کنم مي بينم

مهمتر از اون اينه که راه چاره اش چيه؟ چظور بايد متوجهشون بشيم؟ آدم، عادت هاي نامناسبي رو که ازشون

خبر داره، به راحتي حاضر نيست ازشون دست بکشه؛ چون آدم به طور ذاتي، ميل به عادت هاش داره و تمايل

داره تو عادت هاش بمونه! حالا چه برسه که ديگه متوجهشون هم نباشه!

نگران نباشين! من چند تا راه حل پيدا کردم. مي گم، به شرطي که شماها هم اگه راهي به ذهنتون رسيد، تو

نظرات بگين!

* اولين راه براي شناخت عادت هاي نامناسب اينه که به حرف هايي که تا حالا ديگران درمورد خودمون تو

موقعيت هاي مختلف بهمون گفتن، خوب فکر کنيم. چه حرف هاي دوستانه! چه حرف هاي موقع اختلاف! و چه

حرف هاي شوخي!

همه رو مرور کنيم. اين حرف ها هر کدومشون مي تونه سر نخ هايي توش باشه براي کشف عادت هاي

نامناسبمون. يکي به شوخي بهمون مي گه: "خيلي لوسي!" يکي با جديت مي گه: "خدائيش خيلي

بي مزه اي! با اون شوخي هاي عجيب غريبت" يا "چقدر حرف مي زني؟ سرم رو بردي؟" و يکي تو دعوا مي گه:

"همه اش دوست داري خودت حرف بزني و حرفات رو به کرسي بنشوني، يه بار حاضر نيستي ببيني طرف

مقابلت حرفش چيه؟"

* دومين راه اينه که از ديگران بخواهيم ما رو نقد کنند؛ البته حتما به اين طريق ازشون بخوايم که ويژگي هاي

خوب و بدمون رو بگن. اينجوري نه طرف مقابل اذيت مي شه و نه ما! اصلا بهتره يه در ميون بگن. يه ويژگي خوب

و يه ويژگي...

البته به هر حال بايد ظرفيتمون رو بالا ببريم؛ چون ممکنه به شوخي و جدي خيلي چيزا بشنويم. حتي به اون

شوخي ها هم بايد فکر کنيم؛ شايد چيزي لا به لاشون پنهان باشه. از قديم گفتن هيچ شوخي نيست که

اندکي هم شده جديت درش نباشه!

* راه بعد چيه؟ مشاهده رفتار ديگران و درس گرفتن از رفتارهاي نامناسب! آدم وقتي اينجور رفتارها رو مي بينه

يه لحظه به خودش مي ياد و مي گه: "اين رفتار که خيلي بده! من چنين رفتاري نداشته باشم؟" يا بگه: "د!

خود من هم که همين عادت رو دارم!!!!"

* کتاب خوندن هم نقش زيادي در کشف عادت ها داره. به شرط اين که مطالب با فکر و تامل، خونده بشه.

* و در نهايت، مرور شبانه اعمال و رفتارهايي که تو روز انجام مي ديم و فکر کردن بهشون!

خب! يه چيزي رو يادمون رفت بهش بپردازيم و اون اينه که عادت هاي خوب چي؟ عادت هاي خوبي که داريم و

حواسمون بهش نيست! اين خوبه يا بده؟ حتما مي گين اين يکي رو نگو اشکال داره که قاطي مي کنيم...

بذارين برا اين که دعوام نکنين اول يه بخش هايي از شعر "عادت" قيصر امين پور رو براتون بذارم...

تمام عبادات ما عادت است،

به بي عادتي کاش عادت کنيم.

چه اشکال دارد پس از هر نماز،

دو رکعت گلي را عبادت کنيم؟

به هنگام نيت براي نماز،

به آلاله ها قصد قربت کنيم؟

چه اشکال دارد که در هر قنوت،

دمي بشنو از ني حکايت کنيم؟

چه اشکال دارد در آيينه ها،

جمال خدا را زيارت کنيم؟

مي دونين؟ خيلي خوبه که رفتارهاي خوب، در انسان شکل بگيره؛ ولي بايد توام با آگاهي باشه! اگه آدم

عادت هاي خوبي داشته باشه و حواسش بهشون نباشه، يعني اون ها به صورت خودکار انجام بشن، چند تا

اشکال پيش مي ياد. مهمترينش اينه که برا خدا قصد قربت و نيت در اعمال، خيلي مهمه. اگه از بچگي، ما رو به

نماز، عادت دادن و به همين خاطر داريم هر روز سر وقت مي خونيمش، ارزشي نداره! خدا مي خواد اعمال، از

روي آگاهي از ما سر بزنه!

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.