خرید بک لینک

چقدر دیر او را شناختم!

سلام
ساعت پنج تا شش بعدازظهرها، یکی از لحظه های طلایی دلخوشی ما بود؛ چون وقت برنامه کودک بود. همین یک ساعت. این کل برنامه کودکی بود که آن زمان ها پخش می شد. ما از ذوقی که داشتیم خیلی زودتر تلویزیون را روشن می کردیم. از موقعی که برفک نشان می داد. آن زمانها تلویزیون دو کانال بیشتر نداشت که برنامه هایش هم عصرها شروع می شد. ما دیگر از ساعت چهار تلویزیونمان روشن بود. آن را روشن می کردیم و می رفتیم دنبال بازی خودمان. هر از گاهی سر می زدیم و می دیدیم جنگ برفک ها ادامه دارد. وقتی با تمام شدن برفکها، علامت کالر بار Color Bar یا همان ستون های رنگی که البته آن زمان سیاه و سفید بودند با صدای ممتد بوق در صفحه تلویزیون ظاهر می شد گویی دنیا را به ما داده اند. این یعنی زمان برنامه کودک نزدیک است. به همین خاطر خیلی از دور و بر تلویزیون دور نمی شدیم.
"مادر! صدای اون تلویزیون رو کم کن! کر شدیم!"
مادرم حق داشت. صدای آزاردهنده ای بود اما نه برای ما بچه ها! بالاخره برنامه ها شروع می شد. سرود جمهوری اسلامی، چند دقیقه ای موسیقی، آگهی گمشده ها و آمدن مجری و اعلام برنامه ها اتفاقاتی بود که باید به ترتیب می افتاد تا برنامه کودک آغاز شود. این کار هر روز ما بود. یادم هست وقت هایی که تلویزیون کارتون خیلی جذابی نشان می داد دوست داشتم مادرم که معمولا در آشپزخانه مشغول بود، کارش را رها کند و بدون توجه به هیچ چیز دیگری پابه پای من آن را تماشا کند. گاهی به او التماس می کردم. حالا سال ها گذشته و همین اتفاق برای منِ پدر می افتد. دخترم با تمام وجودش دوست دارد گاهی کارتون ها را با ما تماشا کند. خوب هم هست. هم او به آرزویش می رسد و هم کودک درون ما حال و هوایش عوض می شود. از همه این ها گذشته خیلی از کارتون ها درس هایی برای زندگی دارند. چند روز پیش کارتون پدینگتون ۲ را می دیدیم. پدینگتون، بچه خرسی است که با مردم یک شهر زندگی می کند. او با اخلاق خوبش حسابی جای خودش را بین آدم ها باز کرده است. اما بچه خرس، بی گناه به اتهام دزدی به زندان می افتد. وقتی خانواده ای که او را به سرپرستی پذیرفته اند در تلاش برای آزادی اش هستند، پلیس محله مانع آن ها می شود. اما پدر خانواده سعی می کند با یادآوریِ ویژگی های خاص پدینگتون، پلیس را برای همکاری، قانع کند.
"او اینطور که شما فکر می کنین نیست. پدینگتون در همه ما دنبال ویژگی های خوب می گشت و تو وجود همه، یه چیزایی پیدا کرد. برای همین هم هر جا می ره کلی دوست پیدا می کنه."
من به موارد خاص، کاري ندارم اما هميشه اين جمله در گوشم زمزمه مي شود که خداوند همه چيز را به همگان داده؛ پس هر کسي خوبي هاي خاص خودش را دارد. بايد تمرين کنيم که آن ها را پيدا کنيم. مثل پدينگتون. اين ویژگی، دل ها را به هم نزديک و زندگي را زيباتر مي کند.
سال ها پیش با همکاری، هم صحبت شدم که در آستانه بازنشستگی بود. خیلی کم حرف بود و البته متفکر. تا این اواخر اصلا پای صحبت من با او باز نشده بود. چقدر دیر او را شناختم. هنوز جملاتش در ذهنم ماندگار است. جملاتی که با ویژگی پدینگتون پیوند برقرار می کنند
"همیشه روزنه هایی برای ورود به درون آدم ها وجود داره؛ کافيه این روزنه رو پیدا کنی تا ببینی تو وجود هر آدمی دریایی از ویژگی های خوب و دوست داشتنیه!"
"لئوبوسکالیا" در کتاب "بیا دریا شویم" جمله ای از "ویلیام سامرست موآم" نقل می کند که می تواند خاتمه معناداری برای این بحث باشد:
"داستان بسیار غم انگیز زندگی، مرگ انسان ها نیست، این است که آنان از دوست داشتن باز می مانند."

همه تون و همه عزیزانتون در پناه حق
✅ به روزرسانی اول و پانزدهم هر ماه
https://telegram.me/labkhandekhoda370

برچسب: نویسنده: هستی نوروزی تاريخ: جمعه 5 ارديبهشت 1399 ساعت: 0:46

صفحه بندی