دلم براي الان تو تنگ مي شود

تازه از مسافرت برگشته بوديم. با ديدن پرده سياهِ سر درِ خانه، همگي خشکمان زد. بچه هاي خانم

حلوايي در حالي که پيراهن مشکي به تن داشتند در حال کاشت درخت در باغچه جلو آپارتمان بودند.

باورمان نمي شد؛ يعني درست فکر می کردیم؟!

بچه هايش مي گفتند مادرمان گل و گياه خيلي دوست داشت. مي خواهيم خوشحالش کنيم. تازه از

مراسم خاکسپاري برگشته بودند و با آن همه غم و خستگي؛ با ذوقي عجيب، مشغول کار بودند. به

خوبي معلوم بود حالشان را خوب مي کند اين کار. خانم حلوايي فقط گل و گياهان را دوست نداشت. او

به همه محبت داشت. وقتي به ديگران مي رسيد با آرامش و طمانينه اي عجيب مي ايستاد و با

مهرباني، احوالپرسي مي کرد. احوال همه را مي پرسيد و کسي را از قلم نمي انداخت. شب دختر

بزرگترم با چهره اي غمگين به سراغم آمد.

- بابا! نگرانم که شماها رو يه روزي از دست بدم. مثل خانوم حلوايي که رفت و بچه هاش رو تنها

گذاشت.

- بابا جون! درک مي کنم. خيلي سخته؛ ولي نمي شه جلو واقعيت ايستاد؛ اما در عوض راهي وجود

داره که به آدم خيلي کمک مي کنه وقتي عزيزش رو از دست داد بتونه با اون شرايط سخت کنار بياد و

آرامش داشته باشه.

- خب! اون چيه؟

- اين که تا روزي که در کنار همديگه هستيم قدر هم رو داشته باشيم. حضور همديگه رو درک کنيم. مي

دوني الان که غصه دار خانوم حلوايي هستم چي آرامشم مي ده؟ اون چند باري که وسيله سنگين

دستش بود و ازش گرفتم و تا در آپارتمانش براش بردم. اگه اين کار رو نکرده بودم الان چه حسرت

سنگيني رو دلم مي موند. حالا ببين تو روابط پدر و مادر و فرزند چقدر کوتاهي ها مي تونه اتفاق بيافته

که حسرتش يه عمر دل آدم رو بسوزونه و برعکس چه قدردونستن ها که مي تونه يادش دل آدم رو گرم

کنه.

خيلي وقت ها که به پدر و مادر، خواهر و برادر و يا عزيزي سر مي زنيم، کلي دلمان به خاطر صله اي که

به جا آورده ايم خوش است؛ ولي حواسمان نيست که ما فقط به آن ها سر زده ايم؛ حضورشان را درک

نکرده ايم. درواقع تلويزيون تماشا کرده ايم؛ با کسي که کنارمان نشسته صحبت کرده ايم؛ چند تا تلفن

جواب داده ايم و به فضاي مجازي سري زده ايم.

درک حضور يعني من حواسم هست که براي ديدن چه کسي رفته ام و براي او وقت بگذارم. يعني

حواسم هست که الان عزيزانم کنارم هستند و بايد از وجودشان لذت ببرم. با تمام وجود کنارشان

بنشينم و به حرفهايشان گوش بدهم. بيشتر بشنوم تا بگويم. طوري از وجودشان لذت ببرم که گويا اين

آخرين ديدار است. ببينم چه مشکلي دارند. چه کمکي مي توانم بکنم که دلشان را شاد کند.

"لئوبوسکاليا" جايي در کتاب "زندگي، عشق و ديگر هيچ " چه زیبا به اين موضوع مي پردازد:

"این روزها به نظر می رسد هر آدمی گرفتارتر از آن است که بایستد و به کسی نگاه کند و یا حتی به

افراد خانواده خودش گوش دهد. من این را درد انسان نامریی می نامم. یکی از همین انسان های

نامریی همین روزها مستقیما مقابل تو می نشیند. موقع غذا خوردن و حتی در اتاق خواب. می دانی که

او هست اما او را نمی بینی. اگر کسی را دوست داری به او با دقت نگاه می کنی؟ او هر روز دارد با

فرایندی زیبا و تدریجی تغییر می کند و اگر یاد نگیری او را درست نگاه کنی، این تغییر زیبا را از دست می

دهی. آخرین باری که به صورت همسرت نگاه کردی کی بود؟ به صورت کودکت؟ آخرین باری که به صورت

مادرت نگاه کردی کی بود؟"

لئوبوسکاليا در همين زمينه جايي ديگر در کتاب "غذاي روح براي والدين" خاطره اي اثرگذار از پدرش و به

قول خودش بابا! نقل مي کند:

"پس از صرف شام، بابا در بالاي ميز، کمي صندلي اش را به عقب مي برد. سيگار باريک و قوي ايتاليايي

اش را روشن مي کرد. عميق پک مي زد و فرو مي برد. بعد خانواده اش را سبک و سنگين مي کرد. او

اغلب توضيح مي داد که چرا اين کار را مي کند. او به ما مي گفت اگر وقت نگذارد که ما را نگاه کند، چون

ما خيلي زود بزرگ مي شويم دلش براي الان ما تنگ مي شود. پس او به تک تک ما خيره مي شد و ما

را يکي پس از ديگري تماشا مي کرد."

همه تون و همه عزيزانتون در پناه حق