وقتشه یه فنجون قهوه با هم بخوریم

سلام

یادمه چند سال پیش، دوستی با هزینه زیاد، در یک دوره مهارت های زندگی شرکت کرد. فقط می دونم

دوره ی کاملا خاصی بود و یکی از اولین چیزهایی که از اون ها خواسته شد این بود که "تا جای ممکن"

رابطه ناتمام با کسی نداشته باشن. اگه با فامیلی، آشنایی، دوستی، همکاری، همسایه ای، کسی،

مشکلی چیزی دارن که می تونن حلش کنن، نذارن این رابطه ی به هم خورده و ناتمام، باعث فرسایش

روح و جسمشون بشه. درسته که گاهی اوقات، یه رابطه، کاملا قطع شده؛ ولی وقتی رد اون در ذهن

باقیه؛ وقتی ذهن درگیرشه؛ پس ناتمامه! مطابق اصل "زایگارنیک" در روانشناسی، ذهن در حالت

معمول، تمایل به تمام کردن و به نتیجه رساندن امور داره و اگه کاری ناتمام باقی بمونه، ذهن همچنان

درگیر خواهد ماند. یاد حکایتی قدیمی افتادم که بی ربط به اصل زایگارنیک نیست.

"روزی مرشدی از مریدان خود خواست هر کدام کیسه ای بردارند و درون آن به تعداد آدم هایی که با آن

ها خصومت دارند، پیاز بریزند و تا مدتی هر کجا میروند، آن را با خودشان حمل کنند. مریدان هم چنین

کردند؛ اما پس از چند روز، از بوی بد پیازها و دردسر حمل آن ها نزد مرشد شکایت کردند؛ به ویژه آن

هایی که پیاز بیشتری در کیسه ها داشتند. مرشد به آن ها گفت با این درخواست فقط خواستم به شما

بگویم زمانی که از کسی کینه به دل دارید هم چنین است. بوی بد و سنگینی کینه و نفرت را همه جا با

خود می برید و این موضوع به تدریج روحتان را فرسوده میکند." شاید یک دلیل برای این که در روایات

دینی از قهر و دشمنی و خصومت افراد با همدیگه این قدر مذمت شده همین باشه. دوست خیلی خوبی

دارم که چند سالی در آلمان اقامت داشته. یک بار که صحبت پيش اومد، گفت: "در شهری که بودم بارها

سر کار نکته جالبی توجهم رو جلب کرد. وقتی دو تا همکار، رابطه ی بینشون، رو به سنگینی می رفت،

بالاخره یکی اجازه نمی داد این سنگینی، عمیق تر بشه. یه دستی می زد رو شونه ی اون یکی و می

گفت وقتشه یه قهوه با همدیگه بخوریم. همین یک جمله، تمام اون فضای سنگین رو از بین می برد."

البته گاهی بهبود بعضی روابط به دلایل مختلف ازجمله شخصیت خاص بعضی افراد چندان ساده نیست.

بعضی وقت ها هم اصلاح روابط نیاز به گذر زمان داره. به تدریج که آدما با پیامدهای منفی قهر و خصومت

رو به رو می شن، انگار یه آمادگی پیدا می کنن و منتظر یه فرصتن تا این تلخی ها تموم بشه؛ ولی

ممکنه خودشون به هر دلیلی پا پیش نذارن. حتی تا سال ها! به هر حال این ما هستیم که باید انتخاب

کنیم. انتخاب بین سال ها قهر و دشمنی یا تموم کردن ماجرا! این به خودمون بستگی داره. جالبه گاهی

وقتی رابطه ها برقرار می شه و دل ها شاد، آدم با خودش فکر می کنه که چه تصمیم درستی گرفت.

فکر می کنه چه راحت این روزهای خوب می تونست به سخت ترین روزهای زندگی تبدیل بشه. من

همیشه به خودم یادآوری می کنم که دنیا به اندازه کافی سختی داره؛ خودمون دیگه سخت ترش نکنیم!

گاهی خیلی راحت به خاطر یه عصبانیت، یه خورده کوتاه نیامدن، یه سوء تفاهم، یه برداشت اشتباه، یا

به هر دلیلی، یه رابطه، سنگین و حتی به دشمنی تبدیل می شه. حرف یه معلم هیچ وقت یادم نمی

ره. می گفت: من موقع عصبانیت هیچ چیز نمی گم. هیچ چیز! محیط رو ترک می کنم که مبادا سخنی

گفته بشه که بعدا نشه به راحتی درستش کرد. واقعا همینطوره! این جور وقت ها اگه مشکلي هم پيش

بياد راحت تر هم می شه افراد رو دعوت به نوشیدن یه فنجون قهوه کرد.

همه تون و همه عزيزانتون در پناه حق