همراهم می آیی؟

سلام
مارتین سلیگمن (روان شناس مثبت گرا) چند گروه از انسان ها رو خوشبخت می دونه. کساني که

زندگيشون معنا داره؛ هدف های واقعی و صریح در زندگی دارند؛ جذب و درگير فعالیت مثبتی هستند؛

احساسات و هیجانات مثبت دارند و کسانی که از حمایت های اجتماعی بالایی برخوردارند. امروز

مي خوام درباره همين مورد آخر براتون بگم. خب اول باید ببینیم حمایت اجتماعی یعنی چی؟ یعنی

آدم هایی رو دور و برمون داشته باشيم که دلمون به وجودشون گرم باشه. ازمون حمایت کنن. چی بهتر

از این؟ البته گاهی دور و بر آدم کلی شلوغه؛ ولی بازم آدم احساس تنهایی می کنه. چرا؟ چون نتونسته

کاری کنه که حمایت چند تا از همین آدما رو جلب کنه. حمایت وقتی صورت می گیره که آدم با افراد،

پیوند و رابطه عمیق برقرار کنه. ولی می دونین؟ این کار، خود به خود صورت نمی گیره. باید براش زحمت

کشید. صبر کنین الان می گم چطور! ببینین! اگه خوب دقت کنین متوجه می شین خیلی ها دور و برمون

هستن که ما با وجودی که دوستشون داریم و حس خوبی بهشون داریم و اون ها هم همینطور؛ ولی

اونقدر باهاشون ارتباط نداریم که بتونیم رابطه مون رو به حدی برسونیم که واقعا از حمایت های

عمیقشون بهره مند بشیم. این نکته ی مهمیه. یه جورایی داریم هدر می دیمشون. روابطمون در حد یه

سلام و علیک و یه رفت و آمد عادی و یه نشست و برخواست و تعارفه. نکته اینجا است. باید این رابطه،

قوی بشه. عمیق بشه. جوری که از هم حمایت کنیم. باعث تاسفه که بعضی از ما حتی گاهی اونقدر

هنر نداریم که حمایت پدر و مادر و خواهر و برادرمون رو جلب کنیم. فقط خانواده ایم! یا هر کی راه خودش

رو می ره. یا نه! روابطی هم هست ولی محدود. به حداقل ها راضی هستیم. فکر می کنیم همینه

دیگه. همینجوری باید باشه. گاهی یه سری به هم بزنیم و یه مهمونی بدیم و... ولی واقعا خیلی فرق

می کنه. دیدین بعضی خواهر و برادرا چقدر همو حمایت می کنن؟ پدر و مادرا و فرزنداشون هم همینطور.

رفت و آمدها و تلفن ها و دور هم بودن هاشون پیوستگی داره. پشت هم بودن و حمایت هاشون از

همدیگه رو می شه به وضوح مشاهده کرد. تو روابط با افراد هم همینطور. خب! همه ی اینا به تلاش

ما بستگی داره. به این که چقدر بخواهیم و چقدر براش زحمت بکشیم. یادمه چند سال پیش نوجوانی

پیشم اومد و گلایه می کرد که رابطه خوبی با پدرش نداره. بهش تاکید کردم که این تویی که باید همه

چیز رو عوض کنی. بالاخره یه روز تماس گرفت در حالی که خیلی خوشحال بود. خیلی! گفت: "درست

شد!" گفتم: "چی؟" گفت: "رابطه ام با پدرم" گفتم: "چطور؟" گفت: "با خودم گفتم اون حال و روز منو

نمی پرسه. اصلا نمی گه تو این همه دانشگاه می ری، چیکار می کنی؟ ولی من که می تونم برم

پیشش و سر حرف رو باز کنم." گفت: "یه چایی ریختم و رفتم پیش پدرم نشستم. خودم حرف پیش

کشیدم و از دانشگاهم گفتم." گفت: "حتی یه بار به پدرم گفتم می خوام برم خودپرداز، پول بردارم.

همراهم می یای؟ اونم قبول کرد و کلللی به این بهونه تو راه با هم حرف زدیم". گفت: "کار به جایی

کشیده که الان خودش می گه دانشگاه چه خبر؟"

یادمه استاد یه بار سر کلاس گفت: تو هر محیطی که هستین، مدرسه و دانشگاه، محیط کار و... در کنار

روابط خوبی که با همه دارین، با چند نفری پیوند عمیق تری برقرار کنین که بتونین از حمایت هاشون

برخوردار بشین. این خیلی خوبه که آدم هر جایی هست افرادی رو داشته باشه که دلش بهشون گرم

باشه.

همه تون و همه عزیزانتون در پناه حق