بازنشر: راضي ام ازت

سلاااااام
می دونین یکی از ارزشمندترین پاداش های خدا به بنده هاش چیه؟ به کارهای نیک خالصانه ای که به

خاطرش انجام می دن؟ معرفت! بله! بهشون معرفت می ده. از یه راهی بهشون توفیق می ده تا درک

عمیقی نسبت به یه چیزی پیدا کنن. این چیزها، بی نهایتن. یعنی منظورم اینه که بی نهایت چیزی تو

این دنیا وجود داره که می شه نسبت بهشون معرفت پیدا کرد. ما تو جای جای زندگی به این معرفت ها

خیلی نیاز داریم. این معرفت هاس که سطحمون رو بالا می بره. نجاتمون می ده. مثلا یه نمونه اش تو

رابطه ی با پدر و مادر. اگه خدا به آدم معرفت بده و وجود اونا رو درک کنیم، دیگه خیلی چیزها با حالت

عادی، فرق می کنه. اصلا حال و هوای همه چیز عوض می شه. دیگه یه جور دیگه به اونا نگاه می کنیم.

انگار این آخرین دیداره. دیگه صبر و تحملمون نسبت بهشون بیشتر می شه. ناخودآگاه دوست داریم

دست هاشون رو ببوسیم. دیگه مشغولیت های زندگی، ما رو از اونا بی خبر نمی کنه و اگه کاری بهمون

گفتن با جون و دل انجام می دیم. جالبه کارهایی که قبلا برامون سخت بود، دیگه سخت به نظر نمی یاد.

دیگه بعضی حرفا و کارهاشون آزارمون نمی ده و...

اونوقت کار به جایی می رسه که از ته دل راضی هستن از ما و ناخودآگاه این جمله بر زبونشون جاری

می شه که: "راضی ام ازت" یا ممکنه به دیگران بگن که: "راضی ام ازش". خب! این خیلی مهمه. اگه

کسی چنین جمله ای از زبان پدر و مادرش شنید و یا چنین رضایتی تو چشماشون دید، بدونه که کارش

رو درست انجام داده و خداوند هم ازش راضیه.

پس ما بااااااید خیر تو وجودمون جاری باشه. چون به معرفت های خدا خیلی نیاز داریم.

همه تون و همه عزیزانتون در پناه حق