معجزه گر

سلااااام

امیدوارم حال تک تکتون خوب باشه. خوشحالم که بازم دور هم جمع هستیم و کانون این خانواده همچنان گرمه. ممنون از این که هستین. تو این مدتی که نبودم یه خیری پیش اومد که حتما شماها هم از برکتش بی بهره نخواهید بود. به لطف خدا و حتما از برکت دعاهای شما، در دوره دکتری روانشناسی تربیتی پذیرفنه شدم. حتما حرف های زیادی برای گفتن براتون خواهم داشت. البته برای این که بتونم هم به درس هام برسم هم به هم اندیشان، ساعت ۱۷ اول و پانزدهم هر ماه در خدمتتون خواهم بود. در واقع هر دو هفته یک بار. حالا بریم سراغ مطلب جدیدی که با تمام وجودم برای شما نوشتم. البته ببخشید اگه به هم ریختگی داره چون دارم با تلفن همراه به روز می کنم.

یادمه تو یه مهمونیِ خودمونی، یه عزیزی، سر سفره صبحونه، وقتی دید در کنار نونهای داغ و تازه، مقداری نون بیات شب مونده هم هست، فورا به استقبالشون رفت. چنان لقمه میگرفت و لقمهها رو با لذت نوش جان می کرد که احساس کردم ما با خوردن اون نونهای تازه این لذت رو نمی بریم. خب قابل درکه! او احساس کرده موندن اون نونها و کهنهتر شدنشون ممکنه باعث حیف و میل شه و اینجا فداکاری لازمه. ولی میدونین اون موقع من ذهنم بیشتر کجا رفت؟ به این جا که چقدر برخی پشتوانههای فکری، قدرتمندند. حتما پشت این حرکت، یه پشتوانه فکری قوی و محکم وجود داشته. پشتوانههای فکری قوی، اثرات معجزه, آسا دارن و چقدر میتونن با این اثراتشون تو جای جای زندگی، کمک کننده باشن. آگاهیهایی که مورد توجه ما قرار می گیرن میتونن تو زمینه های مختلف برای ما پشتوانههای فکری ایجاد کنن. ما رو به حرکت در بیارن، در روابط اجتماعی، ما رو صبورتر کنن، تحمل ما رو در برابر مشکلات زندگی بالا ببرن و...
جالبه که بعضی آگاهیها، گیرایی خاصی دارن و معمولا توجه آدمهای زیادی رو جلب میکنن. انگار آمادهان تا بشینن توی ذهن. مطالب ارزشمندی که از طریق بعضی حکایت ها و داستان های جذاب یا نوشته ها و گفته های افراد خاص به ذهن ما راه پیدا می کنن از این دسته هستن. همهی اینها رو گفتم که بگم تابستان امسال، داستانِ پیشِرو، با همهی سادهگیش، اثربخشی قابل توجهی برای من داشت. امیدوارم برای شما هم پشتوانههای فکری خوبی ایجاد کنه.
یک روز، کارمند جوان یک شرکت، به اتاق مدیر رفت و گفت: "من دیگر نمیتوانم در این شرکت کار کنم. میخواهم استعفا بدهم."
مدیر گفت: "چرا؟ چه شده؟"
مرد جوان پاسخ داد: "محیط شرکت برای من خیلی سمی و منفی است. آدمهایی اینجا هستند که دائم حرفهای منفی میزنند. بعضیها هم به جای کار کردن مدام شایعه پراکنی میکنند. فکر نمیکنم دیگر بتوانم این شرایط را تحمل کنم."
مدیر گفت: "بسیار خب! ولی قبل از این که بروی خواهشی از تو دارم. میخواهم کاری را که از تو میخواهم صادقانه انجام بدهی. یک لیوان را بردار و تا لبه، آن را پر از آب کن و اطراف شرکت سه دور قدم بزن بدون این که قطرهای آب روی زمین بریزد. بعد اگر خواستی میتوانی استعفا بدهی."
مرد جوان پذیرفت و وقتی این کار را با دقت انجام داد، مدیر از او پرسید: "وقتی داشتی در محوطه شرکت قدم میزدی دیدی که هیچ کارمندی راجع به کارمند دیگر بد صحبت کند؟ حرف بیربط و شایعهای شنیدی؟ ناراحتی پیش آمد؟"
پاسخ مرد جوان منفی بود. مدیر پرسید: "میدانی چرا؟ چون تو روی لیوان تمرکز کرده بودی. که مبادا آبی بریزد. در مورد زندگی هم همینطور است. وقتی ما روی اولویتهایمان تمرکز میکنیم دیگر وقت نداریم تا به اتفاقات حاشیهای اطرافمان توجه کنیم. به اشتباهات دیگران، شایعهها، سیاست، منفیبافی و چیزهای دیگر. حقیقت این است که هر جایی برویم این چیزها هست. آدمهای سمی همه جا حضور دارند. تغییر شغل و جا تضمین نمیکند که از دست این آدمها خلاص شویم. ما باید حتما آن کاری که در توانمان هست را انجام بدهیم تا اوضاع پیرامونمان را در جهت مثبت تغییر بدهیم و اگر فایده ای نداشت و اوضاع کم و بیش مثل قبل بود، تمرکزمان را به سمت لیوان آب بچرخانیم. به سمت اولویت هایمان، رشدمان، شکوفایی و پیشرفتمان. به این شکل ما دیگر مثل قبل تحت تاثیر آن چیزهای منفی قرار نمی گیریم. البته اگر با وجود همهی اینها تحمل اوضاع از اختیار ما خارج بود شاید ما واقعا نیاز به تغییر موقعیت داشته باشیم؛ ولی به هر حال یادمان باشد شغل و موقعیت جدید هم پیچیدگیها و مشکلات خودش را خواهد داشت. "

همه تون و همه عزیزانتون در پناه حق