معمولي بودن را جشن بگير

هوا کاملا تاریک شده بود. ظاهرا کلاس ما آخرین کلاس دانشکده بود؛ چون جز ما چند نفر همکلاسی،

کسی اون دور و بر نبود. وقتی از دانشکده بیرون اومدیم تو اون تاریکی و سکوت محض، بی اختیار، نگاهم

به آسمون افتاد. آخه مدت ها بود چنین آسمون پرستاره ای ندیده بودم. چند لحظه ای مبهوت بودم. یادم

افتاد اصلا سمنان مثل خیلی از مناطق کویری دیگه به آسمون پرستاره اش معروفه. شگفت انگیز بود.

کهکشان راه شیری با انبوه ستاره های ریز و درشت به صورت تکه ابری کشیده و مه آلود در آسمان جلوه

نمایی می کرد. ماه هم در نهایت ممکن به زمین نزدیک شده بود. انگار اگه کمی جلوتر بری، می تونی با

دستات اونو بگیری. بی اختیار یاد بچه گی هام تو کاشان افتادم. یاد روزهایی که لحظه شماری

می کردیم که شب بشه تا بپریم پشت بوم و رختخواب های داغ رو پهن کنیم و تو خنکای شب، روشون

دراز بکشیم و خیره بشیم به آسمون! یه شهاب سنگ که می دیدیم انگار دنیا رو بهمون دادن! گاهی هم

مادربزرگم گاز پیک نیک رو می آورد پشت بوم و شامی کباب رو همونجا کنار سفره، داغ داغ درست

می کرد و همه دور هم نوش جان می کردیم. واقعا چه روزگاری بود. چقدر زندگی ها آهسته و ساده بود

و چقدر مردم فرصت بیشتری برای لذت بردن از ساده های زندگی داشتن. حالا ما امروز اون همه لذت

اصیل رو با چه چیزهایی عوض کردیم؟!

يادمه یه بار پنجشنبه صبح سری زدم به باغ ایرانی توی ده ونک. هوای مطبوع، درختان سر به فلک

کشیده، رقص فواره ها و صدای گوش نواز آب، عطر گل ها و آواز دلنشین پرنده ها؛ واقعا هیچ چیز کم

نبود. از نگهبان پارک پرسیدم: "این همه زیبایی، پس چرا کسی توی پارک نیست؟" گفت: "مردم

گرفتارن!" خب! بايد ديد اين گرفتاري ها به خاطر چيه؟ اگه دقت کنيم بخش زياديش به خاطر مدرنيته

است. تو زندگی مدرن، همه شتاب دارن و هر نوع آهسته کاری به معنای عقب افتادگی تلقی می شه.

اضطراب انجام این کار و اون کار و رسيدن به اين چيز و اون چيز شده بخشی جدایی ناپذیر از زندگی ها!

دوست عزیزی دارم که خیلی سر خودش رو شلوغ کرده. این بار می گفت خیلی خسته ام. دوست ندارم

برم سراغ گوشیم؛ چون می دونم بهش دست بزنم کلی کار می ریزه رو سرم! خب! خیلی با هم صحبت

کردیم. نتیجه بحثمون این بود که زندگی رو باید ساده کرد. مثل درختی که هرس می شه باید مرتب

کارها و مشغله های اضافه و وسوسه انگیز و هزینه های اضافه و خرج تراشی ها رو حذف کرد. جسورانه

و دونه به دونه! من ایمان دارم هر کسی "تو هر موقعیتی که هست" می تونه کلی زندگیش رو از جنبه

هاي مختلف، هرس کنه. جالبه چند شب پیش تو یه مهمونی، عزیزی با کلي ذوق گفت: "من امروز روزه

فضای مجازی گرفتم. تونستم ۱۶۰ صفحه کتاب بخونم." واقعا حالش به خاطر اين کاري که انجام داده بود،

خوب بود. مي شد اون حال خوب رو به راحتي تو وجودش حس کرد. هرس کردن همونطور که به درختها

جون می ده، زندگی ها رو هم جلا می ده. حتما این جملات ارزشمند از کتاب "زندگی را ساده بگیر"

برامون تو این راه انگیزه سازه:

⭐️ معمولی بودن را جشن بگیر. قلب تو زیبایی و راحتی موجود در چیزهای معمولی را می شناسد. بگذار تا به عقلت هم یاد بدهد.

⭐️ چیزهای زیادی را از زیاده خواهی و چیزهایی کم را از قناعت انتظار نداشته باش. بیشترین چیزها را از کم خواهی و ساده زیستی بخواه.

⭐️خیلی سخت است بفهمی چه زمان به اندازه کافی چیزهایی را که می خواهی داری؛ اما می توانی این سوال را بخشی همیشگی از زندگی ات قرار دهی: "آیا به بیشتر از این احتیاج دارم؟

⭐️ با برنامه و آگاهانه زندگی کن. اگر این اصل را فراموش کنی، دیگران برای زندگی ات برنامه می چینند.

⭐️ یاد بگیر به مسائل معنوی بیشتر از چیزهای مادی بها بدهی؛ چون آن ها پایدارترند، هزینه ای ندارند و زندگی ات را پربارتر می کنند.

همه تون و همه ی عزیزانتون در پناه حق

به روز رساني: اول و پانزدهم هر ماه