اندازه نگهدار که اندازه نکوست

سلاااام؛ عيد فطر، پيشاپيش مباااارک...

راستش! چند وقتيه خيلي دلم مي خواد درباره يه موضوعي باهاتون صحبت کنم، هر بار يه جورايي نمي شه و

عقب مي افته؛ ولي اين بار ديگه نمي ذارم! حالا بگين چي شد که اين موضوع اينقدر دغدغه ام شده؟ الان

براتون مي گم. چند وقت پيشا يکي از دوستاي همکلاسيم که معلمه گفت از طرف آموزش و پرورش، چند تا

مهمون خارجي داشتن. تو يه فرصتي ازشون پرسيده چند تا ويژگي ما ايراني ها رو بگن. همه شون به اتفاق

روي اسراف کاري ما خيلي تاکيد داشتن. خب! من تا حالا خيلي به اين موضوع فکر کرده بودم. واقعا

اعتقاد داشتم که اسراف تو جامعه ي ما زياده؛ ولي وقتي حرفاي دوستم رو شنيدم يه جورايي ذهنم بيشتر

درگير شد. خجالت کشيدم. واقعا خيلي جاهاي دنيا اينجوري نيست. ذهنم خيلي جاها رفت. يه لحظه

رفت تو سالن همايش ها. موقعي که خبرنگار بودم و مهموناي خارجي به ويژه اروپايي تو همايش بودن . وقت

ناهار که مي شد، صحنه، ديدني بود. با اين که سلف سرويس بود و همه چيز فت و فراوون و هرچي

مي خواستي مي تونستي برداري، اونا فقط چند تا قاشق برنج و يه کم مثلا جوجه و کمي سالاد. يک سوم

بشقابشون به زور پر مي شد. همه شون هم مثل هم بودن. وااااي! حالا بشقاباي ما ايراني ها! هزار جور چيزي

توش بود. از ژله و سير و سالاد گرفته تا چند مدل خورشت و يه خروار برنج! آدم وحشت مي کرد. بعد هم وقتي

همايش تموم مي شد ديگه بدتر! خدمه ها بشقاباي نصف نيمه با کللي مخلفات باقي مونده رو مي ريختن تو

سطل زباله! دونه به دونه!

خب! آدم عاقل چرا بايد اونقدر برداره که کللليش بمونه و دور ريخته بشه؟ اصلا آدم عاقل چرا بايد اينقدر بخوره؟

بعدشم آدم عاقل چرا بايد اين همه روي هم خوري کنه؟ مگه ما آيه قرآن نداريم که خداوند واضح و صريح فرموده

اسرافکاران رو دوست نداره؟

يادتونه يه بار براتون از خاطره دوستم گفتم که از آلمان اومده بود؟ مي گفت تو هتل موقع صبحونه از ميز سلف،

چند تا تيکه نون برداشته. صبحونه رو که خورده و خواسته ميز غذا رو ترک کنه، يه تيکه نون روي ميزش اضافه

اومده بوده! يه ايراني که کنار دستش بوده دستش رو روي شونه اش زده و گفته "اين تکه نون رو روي ميز نذار.

با خودت ببر. چون اونا براشون قابل درک نيست که کسي بيش از نيازش چيزي برداره و روي ميزش بذاره و

بره."

راستش! من حسشون رو درک مي کنم. پيش خودشون مي گن اين آدم حتما عقلش رو از دست داده! با اين

که مي دونه وقتي اون نونا روي ميز بمونه ديگه نمي شه جلو کسي ديگه گذاشت، به راحتي بيشتر از نيازش

برمي داره!!!

اصلا خاطره اون استادي که موقع قهوه خوردن چراغ کلاسو خاموش کرد رو بگو! يادتونه؟ اونم فکر کنم تو آلمان

بوده. با يه مسوولي داشتم مصاحبه مي گرفتم برام تعريف کرد. گفت رفته اروپا دوره ببينه و تو وقت استراحت

کلاس، قهوه آوردن. استاد فورا لامپ کلاس رو خاموش کرده و گفته قهوه خوردن نياز به نور نداره! حالا ببينين ما

چقدر بي جهت لامپ روشن مي ذاريم. يه بار تو نمازخونه يه اداره رفتم نماز ظهر و عصر بخونم فقط خودم بودم.

شمردم ديدم 50 تا نورافکن روشنه! 50 تا!! اونم تو روز!!! خاموششون کردم؛ ولي فردا چي؟ دوباره...

به هر حال اگه مي خوايم خدا دوستمون داشته باشه، بايد از خودمون شروع کنيم و بعد هم رو ديگران تاثير

بذاريم. همه مون قطعا يه جاهايي نقطه ضعف هايي داريم. بايد پيداشون کنيم. لازم نيست وسواس پيدا کنيم

که اونم خوب نيست؛ ولي بايد حواسمون باشه. مي دونين؟ اينجور کارا خيلي حس خوبي به آدم مي ده! تازه

مطمئن باشين باعث مي شه خدا درعوضش بهمون يه جاهايي يه توفيقاتي بده. فکر کنم الان ديگه هممون

خوب مي دونيم که گناه، محروميت تو يه چيزايي رو درپي داره و کار خوب، توفيق.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.