زندگي آهسته!

ما از نسل مایکرو ویو هستیم و نسل های قبلی ما از نسل بار گذاشتن آبگوشت! برای درست کردن یک

غذای سنتی مانند آبگوشت از روز قبل برخی مواد را خیس می دادند، دو سه بار آبش را عوض می کردند

و سپس از صبح یا شب قبل، غذا را بار می گذاشتند تا به خوبی پخته شود. سپس سفره ای انداخته

می شد با هم و سر فرصت، آرام آرام، غذا خورده می شد. اما الان یک غذای آماده یا نیمه آماده را می

گذاریم در مایکرو ویو و سه دقیقه بعد، تمام!

ما همه چیز را سریع می خواهیم. نسل های قبلی ما در روابط عاطفی، سال ها نامه نگاری و هدیه و

رفت و برگشت تا دل معشوقی را نرم کنند (چه فرهادها مرده در کوه ها). اما اکنون می خواهیم کمتر از

یک هفته کار به نتیجه برسد و گرنه کات می کنیم! لاغری در ۱۰ روز، یادگیری زبان فرانسه در ۳ روز و

افزایش قد در ۱ ماه .... همه چیز مایکرو ویوی شده است!!

این نگرش، زندگی ما را تخریب کرده است. به همین خاطر جنبشی در دنیا راه افتاده به نام زندگی

آهسته. این جنبش از کجا شروع شد؟ در سال ۱۹۸۶، در مشهورترین میدان شهر رُم، رستوران جدیدی

افتتاح شد. هجوم فستفود آمریکایی به قلب شهر رُم حساسیتهایی ایجاد کرده بود. یکی از معترضان

که یک ژورنالیست ایتالیایی بود، جنبشی را آغاز کرد به نام غذای آهسته. او بر محصولات محلی، آرامش

در پختن و آرامش در خوردن و بیش از همه بر لذت بردن از مزۀ اصیل غذای ایتالیایی تأکید میکرد.

این حرکت که از غذا آغاز شد، هیچکس فکرش را نمی کرد که این قدر توسعه پیدا کند. غذای آهسته با

استقبال گستردهای همراه شد و جالب است بدانید اکنون حدود بیست شاخه از آن در کشورهای مختلف

ایجاد شده مثل: مدیریت آهسته، تفکر آهسته، آموزش آهسته، علم آهسته، سفر آهسته، گردشگری

آهسته، شهر آهسته، طراحی آهسته و خواندن آهسته یا کندخوانی. نهضت آهستگی، مخالف سرعت

و مدرنیته و بازگشت به گذشته نیست؛ بلکه مخالف شتاب زدگی است. هر گونه شتاب زدگی باعث می

شود که عمق کم شود: لذت عمیق از رابطه، فهم عمیق از یک کتاب، درک عمیق از یک منطقه ای که

برای گردشگری انتخاب کرده ایم. ما امروزه با لذت های سطحی، فهم سطحی و درک سطحی و

تصمیمات سطحی روبرو هستیم.

مهم ترین ریشه زندگی شتاب زده، رویکرد ویندوزی - مایکرو ویوی است. یعنی چه؟ یعنی چند کار را

همزمان و با شتاب زدگی انجام می دهیم. قبل از ویندوز، از کامپیوترها فقط یک کار را انتظار داشتیم. اما

وقتی ویندوز آمد چند پنجره را با هم باز می کنیم و همه را هم همزمان اجرا می کنیم و انتظار داریم که

همه را سریع به جمع برسانیم.

در زندگی جدید یکی از بزرگترین مشکلات این است که طمانینه از همه ما گرفته شده، یعنی ما چند کار

را در آنِ واحد انجام میدهیم. در حالیکه دارید صبحانه میخورید ساعت مچیتان را میبندید، تلویزیون هم

روشن است، موبایل تان را هم چک می کنید، با همسرتان هم صحبت می کنید و لیست خرید روزانه تان

را هم تکمیل می کنید.

خلاصه ای از نوشته ی مجتبی لشکر بلوکی

همه تون و همه ي عزيزانتون در پناه حق