

چند ماهي بود که يکي از دوستان رو نديده بودم. تازگي موقعيتي پيش اومد و چند ساعتي با هم بوديم. کنارش نشستم و چند جمله اي با هم صحبت کرديم. احساس کردم کم حوصله شده و خيلي دل و دماغ حرف زدن نداره! البته از نظر من طبيعي بود؛ چون اين روزها بسيار پر مشغله شده. به همين خاطر اين کم حوصلگي او من رو آزرده خاطر نکرد. چيزي که خاطرم رو مکدر کرد اين بود که خيلي زود سرش رفت تو گوشي و اينستاگرام! احساس کردم اونجوري راحت تره و ديگه کاري به کارش نداشتم؛ اما واقعا ذهنم اين روزها درگيره. به اين فکر مي کنم که آيا محيط هر زمانه، مي تونه آدماي اون زمانه رو در خودش ببلعه يا اين که آدما تو هر زمانه اي، حق انتخاب دارن؟ به اين فکر مي کنم که آيا زندگي، چهارچوب مشخصي براي تمام زمان ها داره يا اين که نه! زمانه هست که پايه و اساس، تعيين مي کنه؟ بذارين واضح تر بگم. به اين فکر مي کنم که آيا در زمانه ما ديگه طبيعيه که:
* آدما وقتي کنار همن، به جاي معاشرت سرشون تو گوشي باشه و يا سرگرم تماشاي تلويزيون باشن؟
* تا ديروقت بيدار بمونن؟
* چند تا کار همزمان داشته باشن و وعده هاي غذائي شون رو با کلي استرس، در آني به تنهايي ميل کنن؟
* دائم در اضطراب و دلواپسي ده ها کار و قول و قرار باشن؟
* تربيت بچه ها رو بسپارن به ديگران و خودشون به کلاس ها و برنامه هاشون برسن؟
* زن و مرد هر دو تا ديروقت سر کار باشن و دلشون خوش چيزهايي باشه که با پولش بهش مي رسن؟
* به پدر و مادر ديگه هر وقت فرصت شد سر بزنن؟
يادمه قديما خونه پدربزرگم زندگي مي کرديم. خونه عموم اون سر شهر بود و محل کارش مرکز شهر؛
با اين حال ظهرها بدون استثناء با دوچرخه از سر کار مي اومد اين سر شهر، خونه پدربزرگم و يه
چايي مي خورد، حال و احوالي مي کرد و بعد مي رفت خونه ي خودش.
واقعا کدومش درسته؟ گاهي خيلي از ماها که اسير زمونه ي خودمون شديم وقتي زندگي درهم و
برهم بهمون فشار مي ياره مي گيم خوش به حال قديما. دلمون واسه سادگي و صفا و صميميت اون
روزها تنگ مي شه. اما مي دونين؟ قديما هم مشکلات و دردسرهاي خودش رو داشت. ما مي تونيم
در زمانه ي خودمون زندگي کنيم و از مواهب تکنولوژي بهره ببريم؛ ولي درعوض، حواسمون جمع
باشه! اسکينر، بزرگترين روانشناس تاريخ مي گه اگه آگاهانه وارد محيط نشي، محيط تو را خواهد
بلعيد! 
همه تون و همه ي عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم. 
برچسب:
نویسنده: هستی نوروزی