در مسير که قدم بگذاري...

در مسير که قدم بگذاري، راه بر تو نمايان مي شود.

سلااااااام

مي گم تا حالا چقدر پيش اومده که از يه تصميمي که مي خواين بگيرين منصرف بشين؟ حتما مي گين: "زيااااد!"

درسته! برا آدم زياد پيش مي ياد که تو يه تصميمي، مردد باشه و نهايتا هم قيد کاري که مي خواد انجام بده رو

بزنه! خب! ذاتا چيز بدي نيست. يه جاهايي واقعا لازمه که انسان، احتياط کنه! بي گدار به آب نزنه! شرايط

مختلف رو لحاظ کنه؛ ولي مي دونين؟ خيلي جاها هم هست که ما بي جهت، از انجام کاري منصرف مي شيم!

کاري که مي تونست انجام بشه و اتفاقات خوب کوچيک و بزرگي رو تو زندگيمون رقم بزنه!

نمي دونم چقدر دقت يا تجربه کردين! ولي من که وقتي مي خوام يه کاري رو انجام بدم، يه نيروهاي منفي

سريع ميان سراغم! مدام منو از انجامش دلسرد مي کنن. هزار تا دليل مي يارن که بي خيال بشم بهتره!

همه اش مي گن: نکنه اينجوري بشه! نکنه اونجوري بشه! نکنه...

ولي بارها تجربه کردم. وقتي به اين افکار، بي توجه شدم و کار خودم رو انجام دادم، ديده ام انگار همه چيز خود

به خود داره درست مي شه. اصلا اونجوري که فکر مي کردم نيست! بعد با خودم گفته ام "چه خوب شد که

پشيمون نشدما!"

البته گاهي هم پيش اومده که بعضي از اون نگراني ها، بي مورد نبوده؛ يعني يه جاهايي، مشکلاتي پيش

اومده؛ ولي نه به اون اندازه اي که تو ذهنم بزرگنمايي شده بوده. بعدشم مگه مي شه يه کاري با هيچ

مشکلي، پيش بره؟!

خلاصه با تجربه شخصي خودم، به اين نتيجه رسيدم که وقتي کليت يه کاري مشکلي نداره، وقتي "يه جورايي"

شرايطش جوره، اگه همت کنم و گام بذارم تو اون راه، بقيه اش هم "يه جورايي" خودش درست مي شه.

چند روز پيش وقتي اين جمله انگليسي رو ديدم:

""As you start to walk on the way the way appears

"در مسير که قدم بگذاري، راه بر تو نمايان مي شود"

خيلي از تجربه هاي شخصي خودم تو اين زمينه صاف اومدن جلو چشمم! ضمن اينکه متوجه شدم اين فقط يه

تجربه شخصي نيست. آدم هاي اون سر دنيا هم به همين نتيجه رسيدن. پس مي تونه يه حقيقتي باشه در اين

عالم.

راستي! اين قسمتش يادتون نره! اين که قبل از قدم گذاشتن تو يه راه، کليت کار، درست باشه! اين پيش

شرطشه!

مي دونين؟ يه بار به يه دوستي گفتم اگه رفتي يه اداره و ديدي کارت رو راه نمي اندازن يا بهانه مي يارن، فورا با

ادب و احترام بپرس مي تونم مسوول اينجا رو ببينم؟ فورا ازت حساب مي برن! خلاصه اولين جايي که رفته بود و

کارش رو راه ننداخته بودن گفته بود: مسوول اينجا کيه؟ طرف هم گفته بود! فلاني! برو هر چي دوست داري

بهش بگو! خوب که از دوستم پرس و جو کردم ديدم طرف، حق داشته کارش رو راه نندازه! بهش گفتم: ببخشيد!

يادم رفته بود بهت بگم اول ببين واقعا حق با تو هست يا نه؟ در واقع پيش شرط لازمش اينه!

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.