همه با هم!

سلااااام

یه چیزی بگم؟ در مورد یه حس زیبا؛ که تو وجودمه و دوستش دارم. احساسیه درمورد شماها. احساس اینکه

خیلی برام عزیزین. سندش هم اینه که شدین بخش مهمی از دغدغه های من. هر روز دارم به این فکر می کنم

که بهترین و مهمترین چیزی که می تونم براتون بگم چیه.

می دونین این روزها به چی فکر می کنم؟

به سفره های افطار! به نحوه افطار کردن ها! نه همه، ولی خیلی هامون یه تجدیدنظر اساسی نیاز داریم.

می دونین؟ درمورد نحوه تغذیه روزه دارا خیلی چیزها گفته می شه. واقعا هم درست و نادرست بودن

خیلی هاش قابل بررسی و اثبات نیست؛ ولی این وسط یه چیزهایی هست که نمی شه ازشون چشم پوشی

کرد. تقریبا همه هم روش تاکید دارن. این کاملا طبیعیه که باز کردن روزه با آب سرد به بدن آسیب می رسونه.

تاکید شده روزه با نوشیدن جرعه جرعه آب ولرم و یه شیرینی طبیعی مثل خرما باز بشه و مهمتر از اون اینکه یه

دفعه حجم زیادی از انواع غذاها و نوشیدنی ها، وارد معده ای که ساعت ها خالی و بیکار بوده نشه! اگه دقت

کرده باشین می گن حتی با ماشینی که ساعت ها متوقف و خاموش بوده، یه دفعه حرکت نکنین. آسیب

می بینه. بذارین یه کم موتورش گرم شه. بدن ظریف و حساس ما که جای خود داره!

خب! قطعا وقتی انواع و اقسام خوراکی ها و غذاها سر سفره افطار باشه، ناخودآگاه دست آدم می ره

سمتشون. صبوری کردن سخت می شه و یه دفعه می بینیم یک ربع از افطار نگذشته دیگه تقریبا به هر چیزی

یه دستی زدیم و دیگه معده کوچکترین جایی نداره. پرخوری و تندخوری و روی هم خوری با هم!!! و این با

حکمتها و فلسفه روزه داری جور در نمی یاد! یه جورایی زحمتهامون حداقل تو بخش سلامتش، هدر می ره.

پس لازم نیست همه چیز همون اول بیاد سر سفره افطار. این می تونه نکته راهگشایی باشه.

همه تون و همه عزیزانتون رو به خداوند می سپارم.

با سپاس از همراهی شما. محمدرضا بیدگلیان، دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، واحد علوم و

تحقیقات تهران. دانش آموخته دانشگاه امام صادق (علیه السلام).

نشاني کانال تلگرامي لبخند خدا: https://telegram.me/labkhandekhoda370