تصميم کبري!

سلاااااااام

نمي دونم درباره "مسجد سيد" اصفهان تا حالا چيزي شنيديد يا نه؟ راستش! من اينجا به خود مسجد که از آثار

تاريخي اصفهان به شمار مي ره کاري ندارم. همينطور به بريوني اعظم که روبروي مسجده و بريوني هاش

حرف نداره! مي خوام برم سراغ سازنده اين مسجد. چرا؟ چون ماجراي بسيار مشهوري داره که به ماجراي

امروز ما شديدا مربوطه. او کسي نيست جز "سيد محمد باقر شفتي".

جونم براتون بگه ايشون وقتي در نجف تحصيل مي کرده اصلا شرايط مالي مناسبي نداشته. يه بار پس از تحمل

يه گرسنگي طولاني، مقداري پول از رفيق خودش قرض مي کنه و باهاش مقداري جگربند گوسفند تهيه

مي کنه. در راه برگشت به منزل، در گوشه اي از يه خرابه، متوجه سگ بسيار لاغر و نحيفي مي شه که

توله هاش هم دورش رو گرفتن. سيد بايد تو اون حال و احوال، تصميم خودش رو مي گرفت. و بالاخره

تصميمِ کبري، گرفته شد. سيد، اون چيزي رو که خريده بود جلو سگ و بچه هاي گرسنه اش گذاشت و همين

تصميم، زندگي او رو از نظر مادي و معنوي تغيير داد. مدتي نگذشت که از زادگاه سيد، يعني شَفت کسي آمد و

گفت: فلان حاجي از دنيا رفته و ثلث مال خودش رو براي شما باقي گذاشته. از سيّد نقل شده که:

«حساب کردم و ديدم همان روز که غذاي خود را جلو سگ گرسنه گذاشتم، اين وصيت در مورد من شده

است». اين عمل نيک سيد، توفيقاتي هم براش در تحصيل و دانش اندوزي داشت و البته شهرتي که تا به امروز

همچنان باقي است.

چه عجيب! غذا دادن به يه سگ و اين همه توجه از طرف خدا. راستش! من هميشه با خودم مي گم: "خداوند

روي تمام آفريده هاش حساسه. از گل و گياه ها گرفته تا حيوانات و مهمتر از همه، انسان ها." توجه به

مخلوقات خدا، باعث توجه خدا به ما مي شه و ما به اين توجه ها تو زندگيمون نياز داريم. شکي نيست که طبق

قانون عمل و عکس العملي که خداوند در اين عالم قرار داده، تمام اعمال نيک ما به يه شکلي به خودمون

برمي گرده. البته معلوم نيست چه موقع و چطور؛ ولي مهمه که بالاخره يه جاي زندگي، خودش رو نشون

مي ده. يه بار به آخرين جمله يه سخنران تو يه مراسم رسيدم. بگين چي گفت؟ گفت: ممکنه کار خيري که الان

انجام مي دين، سال ها بعد موقع يه تصميم گيري مهم تو زندگي، بازتابش بهتون برسه.

ماجراي سيد شفتي يه نکته مهم ديگه هم داشت. اينکه نيت ما و ميزان از خودگذشتگيمون تو يه کار خيري که

انجام مي ديم تو کيفيت بازگشتش به سوي ما خيلي مهمه! من هميشه مي گم وقتي کار خيري انجام مي

ديم اصلا نبايد منتظر پاداشش باشيم؛ چون اجرش رو کم مي کنه. بايد به نقطه اي برسونيم خودمون رو که فقط

از ته دل بگيم: خدايا خوشحالم که با اين کارم خوشحالت مي کنم.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.