قسطش ماهي چنده؟

سلااااام؛

مي دونين؟... يه چيزايي تو اين عالم هست که اگه آدم ندونه و يا بدونه و بهشون توجه نکنه، کاااااملا باخته!

چرا باخته؟ چون از چيزي غافل شده که شوخي بردار نيست. جزئي از ذات اين عالمه. وقتي چيزي جزء لاينفک

اين عالمه، نمي شه اونو سَرسَري گرفت. بي توجهي ما چيزي از عواقب و پيامدهاي اون کم نمي کنه. هر چي

هم دنيا عوض شه و هرچي هم آدما بيشتر نسبت بهش بي خيال شن، ذره اي از اثرات ناگوارش بر زندگي

کم نمي شه. ذره اي! و در مقابل، توجه به اون هميشه "برکت"خودش رو تو زندگي داره. هميشه!

خلاصه سرتون رو درد نيارم. خداوند روي "رزق حلال" خيلي حساسه. کلام معروف پيامبر مي تونه اهميت اين

موضوع رو به ما نشون بده.

اَلعِبادَهُ سَبعونَ جُزء، اَفضَلُها جُزءً طَلَبُ الحَلالِ

عبادت، هفتاد جزء است و بالاترين و مهمترين جزء آن کسب حلال است.

اينه که امروز مي خوام درباره روزي حلال براتون بگم که "حتي" بعضي آدم هاي مذهبي هم اين روزها ازش

غافلن. راستش! ديروز دلم به درد اومد وقتي براي کار يه نفر، تلفني با کارمند يه دادگاه صحبت کردم. آهنگ

پيشواز تلفنش مداحي!!! بود و وقتي گوشي رو برداشت، مي گفت: بايد 8 تا سکه بدين تا کارتون راه بيفته!!!

وقتي سعي کردم ضمني بهش برسونم که اين پول، آتشه تو زندگيش، احساس کردم صدام رو نمي شنوه!

چون مال حرام کار خودش رو کرده بود. ديگه گوشاش نمي شنيد. ديگه به حرف حق، حساسيتي نداشت! خدا

چنين حال و احوالي رو براي هيچکسي پيش نياره!

ياد جمله معروف امام حسين (ع) در روز عاشورا افتادم. مضمون خطاب ايشان به سپاه يزيد اينه: شکم هايتان از

حرام پر شده و خداوند بر دل هاي شما مهر زده و سخنان من بر شما اثري ندارد!

من موندم چرا اين روزها حساسيت بعضي آدم ها به چنين چيز مهمي کم شده؟! موندم چطور مي شه يه نفر

فکر کنه مي تونه مال حرام ببره تو زندگيش و "خيرش" رو ببينه!

خب! خيلي ها توجيه مي کنن! با توجيه، حرام خدا رو براي خودشون حلال مي دونن؛ ولي آيا چيزي از اثرات

ناگوارش تو زندگي، کم مي کنه؟ نه!...

راستش! من بيشتر به اين فکر مي کنم که چي آدما رو وسوسه مي کنه تا توجيه کنن؟... به اين نتيجه رسيدم:

خواسته هاشون! آرزوهاشون!

در دعاي کميل آمده:

اللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِي وَ أَفْرَطَ بِي سُوءُ حَالِي وَ قَصُرَتْ بِي أَعْمَالِي وَ قَعَدَتْ بِي أَغْلاَلِي وَ حَبَسَنِي عَنْ نَفْعِي بُعْدُ أَمَلِي

اى خدا، غمى بزرگ در دل دارم و حالى بسيار ناخوش و اعمالى نارسا. زنجيرهاى علايق مرا در بند كشيده و

آرزوهاى دور و دراز دنيوى از هر سودى مرا باز داشته.

يکي از همکارام که درآمد متوسطي داره ديروز درحالي که به عکس ماشين هاي شاسي بلند اقساطي تو

سايت يکي از شرکت هاي خودروساز نگاه مي کرد، گفت: شرايطش، وسوسه برانگيزه! گفتم: قسطش ماهي

چنده؟ گفت: تا سه سال، ماهي يک و نيم ميليون، 25 ميليون هم پيش!

مي دونين؟ تو اين دنياي جديد، ديگه همه چيز هست. همه چيز. چيزهاي وسوسه برانگيز. بايد تمرين کنيم.

تمرين کنيم که به اندازه تواني که در کسب روزي حلال داريم بخوايم و آرزو کنيم. اين خيلي مهمه!

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم