از کجا شروع مي شه؟!!!

سلاااااام

چند روز پيش يکي از همکارهاي بازنشسته اومده بود به بچه هاي اداره سربزنه. يه صحبت هايي شد ازمون

خواهش کرد اشتباه اونو تکرار نکنيم! سر درد دلش وا شد و گفت: "من زيادي به بچه هام توجه کردم و حالا

دارم نتيجه اين اشتباهم رو مي بينم! حريفشون نمي شم! خواسته هاشون تمومي نداره و مرتب از من

بستونکارن!" و ادامه داد: "از من که گذشته، شماها که بچه کوچيک دارين، لااقل از الان مراقب باشين"

گاهي فکر مي کنم اگه همه پدر و مادرهاي امروزي، سر درد دلشون وا مي شد، يه چنين چيزايي رو حتما مي

گفتن. مي دونين؟ مشکل اينه که وقتي بچه ها شخصيتشون شکل مي گيره و روحيه خاصي پيدا مي کنن،

ديگه به اين راحتي نمي شه اون روحيه رو اصلاح کرد.

روايت داريم: الْعلْمُ في الصِّغَر، کَالنَّقْشِ في الْحَجِر

چيزي که در کودکي آموخته مي شود همچون نقشي که بر روي سنگ نگاشته مي شود، ماندگار و پابرجا

است.

راستش! اين چند روزه مدام داشتم به ريشه هاي شکل گيري زياده خواهي تو آدما فکر مي کردم. وقتي به

ريشه ها فکر مي کني بايد بري به دوران کودکي. اونجايي که ريشه ها قوت گرفته؛ حتي دوران نوزادي و در اين

مورد خاص حتي... آره! حتي قبل از اين که بچه بخواد به دنيا بياد! به دوراني که پدر و مادر دنبال سيسموني

بچه هستن و دارن کللي چيزهايي مي خرن که بچه واقعا بهشون نياز نداره! و اين وسط، اسباب بازي ها و

عروسک هايي که پيشاپيش براش مي خرن از همه اش تامل برانگيزتره! راستش! با چنين شروعي مي شه

فهميد پدر و مادرها بعدش هم قراره چه رفتارهايي در پيش بگيرن! هر وقت از يه چيزي و يا يه اسباب بازي

خوشش مي ياد دوست دارن براي بچه شون بخرن! در يک سالگي، تولد آنچناني و باز هم دنيايي از اسباب بازي

و عروسک! و بعد هم تولدهاي ديگر... و همه اين ها در حالي داره اتفاق مي افته که بچه حتي يه دونه اش رو

هم از ما نخواسته! اصلا تو سني نيست که بخواد اين چيزها رو بفهمه و ما با تمام توان تلاش مي کنيم که

بفهمه!!!! عملا انگار براي زياده خواه شدن او عجله داريم!!!

اين نکته خيلي مهم هم يادمون باشه که وقتي بچه ها يه چيزي به هر دليل، براشون نياز و "خواسته مهم"

مي شه، سعي کنيم تا جايي که معقوله و "امکان" داره، نيازشون رو برآورده کنيم. و اگه به هر دليل امکان

نداره، حداقل، قانعشون کنيم تا اون خواسته برآورده نشده، تبديل به عقده نشه. عقده ها بعدا ريشه ي خيلي

از مشکلات مي شن. براي برآورده کردن خواسته هاي بچه ها مي تونيم يه پيش شرط هايي براشون بذاريم.

اينجوري راحت هم به خواسته ها نمي رسن و صبر کردن رو ياد مي گيرن. يه زحمتي هم براي رسيدن به

خواسته شون کشيدن که براشون لازمه. مثلا مي تونيم ازشون بخواهيم اگه تو فلان مدت، فلان کاري که

ازشون انتظار داريم رو انجام دادن خواسته شون رو برآورده مي کنيم. البته که بايد سطح انتظار ما و زماني که

تعيين مي کنيم معقول، حساب شده و با توجه به "شرايط" و "ظرفيت" بچه باشه.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.