"توجه!"

سلااااام

"کمتر کسي تو اين دنيا زندگي مي کنه. بيشتر آدم ها، فقط زنده اند!"

اين جمله اي بود که چند روز پيش يه جا نظرم رو جلب کرد. خب! اگه خوب بهش توجه بشه، مفهوم خيلي

عميقي داره. اونقدر که مي تونه زندگي آدم رو زير و رو کنه؛ پس مهم توجهه. وقتي چيزي تو کانون توجهمون

بره، اونوقته که بهش فکر هم مي کنيم و وقتي فکر کنيم، ممکنه به يه باورهايي برسيم و اون باورها مي تونه رو

زندگيمون تاثير بذاره.

راستش! اين چند روزه هر از گاهي ذهنم مشغول اين جمله بود. با خودم گفتم چرا مي گه خيلي ها فقط

زنده اند؟ اصلا چه تفاوتي بين "زنده بودن" و "زندگي کردن" وجود داره؟ با خودم گفتم قطعا بحث کيفيت يا عرض

زندگيه! بحث "چطور زندگي کردنه" وگرنه همه زنده اند و اون زندگيِ طولي براي همه در جريانه!

مي دونين؟ آگاهي ها هستن که باعث تحول و پويايي تو زندگي مي شن و عرض زندگي رو زياد مي کنن. براي

اينکه آگاهي به دست بياريم بايد بيشتر، توجه کنيم.

قبلا هم گفته ام. خيلي وقتا ما فقط مي بينيم و مي شنويم؛ ولي توجه نمي کنيم. از صبح تا شب، دور و برمون

کلي چيزي اتفاق مي افته، کلي چيزي مي خونيم، کلي چيزي مي شنويم و مي بينيم ولي به نظرتون چند تاش

مي ره تو کانون توجهمون؟ پاسخ اينه: اون هايي که بهشون توجه مي شه. تو روانشناسي يادگيري، توجه رو

يکي از عوامل مهم يادگيري مي دونن؛ بنابراين اگه مي خوايم چيزي رو ياد بگيريم بايد بهش توجه کنيم. همينطور

وقتي مي خوايم چيزي يا نکته اي رو به کسي بگيم يا ياد بديم، بايد با مهارت و ابتکار عمل، توجه اون فرد رو به

خودمون جلب کنيم.

راستي! چقدر دونستن اين چيزهايي که امروز گفتم تو تربيت بچه ها موثره؛ چون اگه مي خوايم چيزي رو ياد

بگيرن بايد توجهشون رو جلب کنيم. بچه ها در قالب داستان، نمايش، بازي، فعاليت هاي دستي و... بيشترين

يادگيري رو دارن؛ چون توجهشون جلب مي شه.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.