قدر همديگه رو بدونيم

سلااااااام؛

نمي دونين چقدر ذوق دارم که دوباره پيشتونم. اونقدر ذوق دارم که تا يکشنبه طاقت نياوردم و زودتر اومدم. آخه

مي دونين؟ شماها يه اتفاق بزرگ تو زندگيم بودين، هستين و خواهيد بود. خوبين که؟... راستش! اين چند وقته

هر وقت يادتون مي افتادم هول برم مي داشت که بعد از اين همه دوري، چي براتون بگم که هم خودمو راضي

کنه و هم شماها رو؟ به خيلي موضوعات فکر کردم. خب! يکي دوتاشون بيشتر از بقيه ارزشمند و جذاب بود و

گذاشتمشون گوشه ذهنم. اما با همه اينا الان از اونا براتون نمي خوام چيزي بگم. و کارم دليل داره. دليلش هم

خانوم حلواييه. آخه مي دونم که اگه درباره اش صحبت کنم حرفايي پيش کشيده مي شه که نکته هاي

ارزشمندي رو تو ذهنمون پررنگ مي کنه. اوليش درختيه که ديروز بچه هاش جلو باغچه آپارتمانمون براش

کاشتند. مي گفتند مادرمون گل و گياه خيلي دوست داره. مي خوايم خوشحالش کنيم. شايد پيش خودتون

بگين: "خب! جالبه ولي نه اونقدر که آقا اميد تبليغاتش رو مي کنه." بابا! يه کم صبر داشته باشين...

خب! حالا بريم سر سکانس بعد. خانوم حلوايي رو تصور کنين که داره از دور مي ياد. نزديک و نزديک تر مي شه

بهتون؛ ولي رد نمي شه. قشنگ مي ايسته و با مهربوني احوالپرسي مي کنه. احوال همه رو مي پرسه و

کسي رو از قلم نمي اندازه. شايد همين آرومي و مهربونيش باعث شد که وقتي از مسافرت برگشتم و پرده

سياه رو بالاي سر در آپارتمان ديدم، دلم هولي ريخت و هيچ جوري نتونستم جلو اشکام رو بگيرم. راستش! هنوز

غصه دارم...

ولي حرفام تازه از اينجا مي خواد شروع شه. شب دخترم گفت: "بابا! نگرانم که شماها رو يه روزي از دست

بدم. مثل خانوم حلوايي که رفت و بچه هاش رو تنها گذاشت." گفتم: "بابا جون! واقعيت هاي دنيا رو نمي شه

انکار کرد. به هر حال، همه، دير يا زود مي رن و نمي شه جلو اين واقعيت ايستاد؛ ولي يه راهکار وجود داره."

چشاش برقي زد و با خوشحالي گفت: "واقعا؟" گفتم: "مي دوني؟ اين چيزي که مي خوام بهت بگم اون چيزي

نيست که تو انتظار شنيدنش رو داري. تو الان دوست داري جوابي بشنوي که رفتن و مرگ توش نباشه که چنين

جوابي وجود نداره؛ ولي راهکاري وجود داره که آرامش بخشه. به آدم خيلي خيلي کمک مي کنه که وقتي

عزيزش رو از دست داد بتونه با اون شرايط سخت کنار بياد و آرامش داشته باشه." گفت: "خب! اون چيه؟"

گفتم: "اون اينه که تا روزي که در کنار همديگه هستيم قدر هم رو داشته باشيم. اين خيلي مهمه و يکي از

مهمترين چيزهاييه که اون موقع مي تونه آرامشمون بده. مي دوني الان که غصه دار خانوم حلوايي هستم

چي آرامشم مي ده؟... اون چند باري که وسيله سنگين دستش بود و ازش گرفتم و تا در آپارتمانش براش

بردم. فکر مي کنم اگه اين کار رو نکرده بودم الان چه حسرت سنگيني رو دلم مي موند. حالا ببين تو روابط

دوطرفه پدر و مادر و فرزند چقدر کوتاهي ها مي تونه اتفاق بيافته که حسرتش آدم رو بسوزونه و برعکس چقدر

قدر دونستن ها مي تونه باشه که يادش دل آدم رو گرم کنه. يه نکته ديگه هم هست. اين که وقتي عزيزي رو از

دست مي ديم، براش کار خير انجام بديم تا ثوابش بهش برسه. مثل بچه هاي خانوم حلوايي که براش درخت

کاشتند. تا زماني که اون درخت پابرجا باشه، ثوابش به روح خانم حلوايي مي رسه. و چقدر خوبه که آدم برا

عزيز از دست رفته اش از اينجور کارهاي خيري بکنه که ثوابش ادامه داره. بعضيا مدرسه مي سازن. بعضي ها

به ساخت مسجد کمک مي کنن. بعضيا..."

برام جالب بود. بچه هاي خانوم حلوايي از خاکسپاري که برگشتند با اون همه خستگي، شروع کردن به کاشتن

درخت برا مادرشون. قشنگ معلوم بود که اين کار، حالشون رو داره خوب مي کنه. قشنگ معلوم بود. با يه

ذوقي اين کار رو انجام مي دادند. اينجور کارهاي خير، علاوه بر اين که حال خود آدم رو خوب مي کنه بيشتر از

اوني که فکرش رو بکنيم روح امواتمون رو شاد مي کنه. واجب شد خواب کوتاهي رو که قبل از مسافرتم ديدم

براتون بگم. خواب ديدم مادربزرگ پدريم، خدابيامرز، داره از مسجد مي ياد بيرون. چادر رنگي سرشه و خيلي

خوشحال. نگاهي به مادرم که عروسش باشه کرد و يه جوري که خودشون مي دونن قضيه چيه، گفت:

"ديشب عجب شب خوبي بود."

راستش! بعد از اين خواب ديگه رفتم مسافرت و يادم رفت خوابم رو به مادرم بگم. ديروز که پيشش بودم يه

دفعه اي يادم افتاد و گفتم: مادر شما کاري برا مادربزرگم کردين؟ گفت چطور؟ گفتم آخه حدود يه ماه و نيم

پيش خواب ديدم که...

يه دفعه اي مادرم زد زير گريه و گفت: "الله اکبر" و مرتب سرش رو تکون مي داد و گريه مي کرد. منو هم به گريه

انداخت. گفتم: "آخه چي شده؟" گفت: "من دقيقا همون ايامي که مي گي يه شب يه دفعه اي يادش کردم.

گفتم سال ها تو خونه شون زندگي کردم و حق به گردن من دارن. برا شادي روحش يه نذري رو از دلم گذروندم

و انجامش دادم."

مي دونين؟ قديما به اين چيزا خيلي بيشتر از الان اعتقاد داشتند. اينجوري هم نبود که چند روزي ياد عزيزشون

باشن و بعد هم برن دنبال زندگيشون. تا آخرين لحظه عمرشون مرتب يادشون بودن و براشون خيرات مي کردن و

کارهاي خير انجام مي دادن. فکر کنم قبلا هم براتون گفتم. يه روز يه پيرمرد سالخورده اي رو ديدم که حدود يه

ربع قبل از اذان دم در مسجد ايستاده بود و خرما خيرات مي کرد. تو دلم شک نکردم که داره برا شادي روح پدر

و مادرش اين کار رو انجام مي ده. برا شادي روح همه اموات، فاتحه و صلوات.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.