خرید بک لینک
سلااااام

اين هفته اتفاق جالبي افتاد که يه چيز مهم به ظاهر ساده، برام "يه جور ديگه" معنا پيدا کرد. مي دونين؟ خيلي

وقتا ساده به نظر رسيدن بعضي چيزا، ما رو از "درک عميقشون" غافل مي کنه. مثل همين بازي بچه ها.

اين هفته استاد درس مشاوره از همه دانشجوها خواست تا چشماشون رو ببندن. يه جورايي ما رو برد به دوران

کودکيمون. جالب بود! من خودم رو وسط اتاق پذيرايي خونه قديمي مون تو کاشان ديدم. حالا چرا اونجا؟ شايد

به اين جهت که بزرگترين جاي خونه بود و بخش زيادي از بازي ها و بدو بدوهاي خونگي دوران کودکيم اونجا

اتفاق افتاد.

استاد ازمون خواست از خود کودکمون بپرسيم خواسته و آرزوش چيه؟ و من پرسيدم. مي دونين بهم چي گفت؟

در حالي که سرش پائين بود و داشت با يه مشت نخود و لوبيا يه بازي هايي مي کرد، از ته دل گفت:

"من حالم خوبه! من هيچ خواسته اي ندارم؛ من دارم آزادانه بازي هايي رو که خودم دوست دارم نجام مي دم."

تو همين حال و احوال بودم که صداي استاد رو شنيدم که داره مي گه: "خب! حالا چند تا نفس عميق بکشين و

چشماتون رو باز کنين." چشمام رو باز کردم؛ اما با يه شوق عجيبي. انگار کشف بزرگي کرده بودم. کشف

بزرگي که نه! درک بزرگي. و به همون خاطر بود که وقتي رفتم خونه و ديدم دختر کوچيکم با مادرش دارن از زير

کلي رختخواب دو تا بالشت رو مي کشن بيرون، با تمام وجود به کمکشون رفتم. دخترم مي خواست با اون

بالشت ها خونه اي که تو پذيرايي ساخته بود رو تکميل کنه. مي دونين؟ بچه ها عاشق اينن که با وسايل خونه

يه جاي دنج برا خودشون بسازن و توش بازي کنن و خب! اين کار، قطعا نياز به صبر و حوصله پدر و مادرا داره.

مادر: دوباره رفتي سر رختخوابا؟ صد بار نگفتم کثيف مي شه. اونا برا مهمونه!

پدر: دوباره اين بچه، مبل ها رو جابجا کرد؟ صدبار نگفتم پول، بالا اينا رفته، خراب مي شه. آخه مبل برا بازيه؟

مادر: چرا کابينتا رو به هم ريختي؟ آخه چي تو اون کابينتاس؟ ببند درش رو!

پدر: چرا اينقدر اتاق به هم ريخته اس؟ اين بالشتا چيه کنار اتاق؟!!

مي دونين؟ اون بالشتا دنياي بچه هاس. يادمه تو همون اتاق پذيرايي خونمون با چيدن همون بالشتا ديوار خونه

خودم رو بالا مي بردم. اونا بخش مهمي از زندگي من بودن. يادمه هر روز نخود و لوبياها رو از تو کابينت

برمي داشتم و دونه به دونه شون مي شدن سربازاي جنگي. لوبياها ارتش من و نخودا سربازان دشمن.

سيني ها ناوهاي جنگي بودن و قوطي هاي کبريت که پر مي شدن از همين لوبيا و نخودا، تانک هاي جنگي.

رويارويي اونها هم هر روز توي همون اتاق پذيرايي. چه دنيايي داشتم با اين حبوبات. يادم نمي ياد يه بار مادرم

خسته شده باشه از اين کارام. شايدم مي شده و گاهي هم دعوام مي کرده؛ ولي اونقدر حمايتش از بازي

هام پررنگ بوده که نمي تونم حتي يه اخمش رو به ياد بيارم. فقط يادمه مي گفت همونجور که اونا رو برداشتي

همونجور مي ذاريشون سر جاش! خب! تقريبا هر روز همه چي به حالت اول برمي گشت به جز نخود و لوبياها

که مادرم پذيرفته بود قاطي باشن بهتره! چون طبق معمول فردا دوباره قرار بود...

راستش! الان دارم بهتر مي فهمم که تو سفر به دوران کودکيم چرا تو اين همه جا سر از اون اتاق درآوردم. اونجا

اوج آزادي عمل من بود. اوج حمايت هاي پدر و مادرم از بازي هام و اوج امنيتم براي انجام بازي هايي که دوست

داشتم. من هيچ وقت فرصت نشده بود از اين زاويه به کودکي هام فکر کنم. تو اين سفر کوتاه، من به خيلي

چيزها پي بردم. به اين که چقدر "خوب کودکي کردن" مهمه و به نقش پررنگ پدر و مادرها تو اين زمينه. اميدوارم

اگه يه روزي بچه هامون رفتن دانشگاه و استادشون بردشون تو دوران کودکي، حال کودکيشون خوب باشه.

همه تون و همه عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم.

نشاني کانال تلگرام لبخند خدا: https://telegram.me/labkhandekhoda370

برچسب: نویسنده: هستی نوروزی تاريخ: يکشنبه 14 آذر 1395 ساعت: 13:04

صفحه بندی