

مي گم تا حالا بهش دقت کردين؟ روحتون رو مي گم. به اندازه اش. به اين که چقدر کوچيک يا بزرگه؟ آخه
مي دونين؟ اين که اين اندازه، چقدر باشه، خيلي مهمه. راستش! استادمون اين هفته منو نسبت بهش بيشتر
حساس کرد. سر کلاس تعليم و تربيت اسلامي. موقعي که گفت: آدم هايي که روحشون بزرگه، دنيا رو جور
ديگه اي نگاه مي کنن. فراتر از انسان هاي عادي؛ و همين هم باعث مي شه چيزهايي که خيلي ها رو ناراحت
مي کنه، اونا رو ناراحت نکنه. صبر و تحملشون بالاس و ذهنشون درگير مسائل پيش پا افتاده و کوچيک که
خيلي ها رو گرفتار خودش مي کنه، نمي شه. استادمون بازم از ويژگي هاي آدمايي که روحشون بزرگه، گفت؛
ولي من امروز فقط مي خوام درمورد همين ويژگي صحبت کنم. از اين که اينجور آدما، زود از دست ديگران ناراحت
نمي شن و هر چيزي اونا رو غصه دار و غمگين نمي کنه. مي دونين؟ آدم اگه بتونه به اين نقطه برسه، بسياري
از مشکلاتش حل مي شه. آخه خيلي از اختلافات و بگو و مگوها و درگيري هاي فکري و ذهنيمون سر همين
مساله اس. خب! حالا بياين يه کم فکر کنيم. ببينيم واقعا هر روز چند بار چه چيزهايي ناراحتمون مي کنه؟ به
نظرتون اين ناراحت شدنا به خاطر کوچيک بودن روحمون نيست؟ اگه روحمون بزرگ بود واقعا مي گفتيم چرا
فلاني اينو گفت؟ اينجوري گفت؟ اون کار رو کرد؟ اين کار رو کرد؟ چرا فلان چيز اينجاش اينجوريه، اونجوريه؟ و
چرا...؟ اصلا تو چيزايي که بهمون مربوط نبود سرک مي کشيديم و دخالت مي کرديم؟ وارد مسائل جزئي
مي شديم؟ به کار ديگران کار داشتيم؟ و...
راستش! من خيلي به حرفاي استادم فکر کردم. واقعا به اين نتيجه رسيدم که داشتن روح بزرگ، خيلي چيزا رو
حل مي کنه. آدم آرامش پيدا مي کنه و مي شه منبع آرامش ديگران. اصلا به همين خاطره که آدم هايي که
روحشون بزرگه، به قول استادمون لطيف مي شن و دوست داشتني و حتي شوخ طبع. شايد بگين: "خب! بزرگ
کردن روح، کار ساده اي نيست." درسته! مثل هر چيز با ارزش ديگه اي نياز به زحمت داره. و اين که راهش رو
بلد باشيم. من خيلي بهش فکر کردم. به نظرم مهمترين کار اينه که هر لحظه يادمون باشه از کجا اومديم؟ برا
چي اومديم؟ و قراره خيلي خيلي زود، به کجا بريم؟
روزها فکر من اين است و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خويشتنم؟
ز کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟
به کجا مي روم آخر ننمايي وطنم
مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا؟
يا چه بوده است مراد وي از اين ساختنم
جان که از عالم علويست يقين مي دانم
رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم
(مولانا)
همه تون و همه ي عزيزانتون رو به خداوند مي سپارم. 
نشاني تلگرام لبخند خدا https://telegram.me/labkhandekhoda370
برچسب:
نویسنده: هستی نوروزی